7 november, 2019

Met geduld, warmte en respect voor elke leerling

Ivana Naumovska is sinds dit schooljaar onze nieuwe leerkracht piano en Labo én begeleidster op MAAK.  Ze groeide op in Macedonië en Montenegro, houdt van Rachmaninov en is steeds haar enthousiaste en positieve zelf.

Hoe heb je de start van het schooljaar als nieuwe leerkracht op MAAK ervaren?

De eerste dagen waren zeer druk. Ik voelde mij oprecht heel erg welkom op MAAK. Zowel de collega’s, de mensen van het secretariaat als de directie hebben mij zeer goed begeleid. Vorige schooljaren werkte ik op verschillende andere academies, maar steeds als interim. MAAK is mijn eerste school waar ik meteen vanaf september een voltijdse opdracht kreeg.

Wat zijn voor jou de grootste uitdagingen als nieuwe leerkracht?

Graag doe ik mijn uiterste best om zoveel mogelijk rekening te houden met de behoeftes en wensen van mijn leerlingen. Bouwen aan een wederzijds vertrouwen tussen leerkracht en leerling vind ik heel erg belangrijk. Iedereen heeft zijn eigen karakter en persoonlijkheid, en dat wil ik 100% respecteren. Van daaruit wil ik op zoek gaan naar een muzikaal verhaal. Ik deed mijn stage bij Zoé (*). Van haar heb ik geleerd dat een leerkracht niet alleen zijn vak goed moet kennen, maar ook een goede psycholoog moet zijn die kan motiveren. Als leerkracht wil ik mijn ego opzijzetten. Het gaat niet om mezelf, maar om de leerlingen die ik met veel geduld en respect wil omringen.

Waarom koos je als kind voor de piano?

De muzikale microbe komt van mijn grootouders. Zij speelden allerlei instrumenten die ze zichzelf aangeleerd hadden: mandoline, gitaar, viool, accordeon … In mijn kindertijd zong ik ook heel veel samen met mijn grootouders, heerlijk was dat. Zingen is trouwens nog steeds iets dat ik ontzettend graag doe. En waarom piano? Het was heel simpel: op onze muziekschool waren bijna alle instrumentklassen volzet toen ik moest kiezen. Alleen bij piano, fluit en viool was er nog plaats. Ik was onmiddellijk verkocht aan de overweldigende klank van de piano.

Hoe begon jouw eigen muzikale loopbaan?

Mijn vader is Macedoniër en mijn moeder komt uit Montenegro. Zelf ben ik in Macedonië geboren en ben ik er tot mijn twaalfde opgegroeid. Daarna verhuisde ik naar Montenegro. Het muziekonderwijs in mijn geboorteregio is best wel anders dan in Vlaanderen. Zo ging ik tot mijn veertiende van zeven uur ’s morgens tot één uur ’s middags naar de dagschool. Maar daarna ging ik ook nog eens elke dag naar de muziekschool voor twee à drie uur. Het schoolsysteem is vergelijkbaar met het Duitse waar kinderen in de namiddag meer tijd hebben voor naschoolse activiteiten.

Vanaf je veertiende kan je naar een middelbare school gaan waar muziek een belangrijk deel uitmaakt van je pakket – een soort van kunsthumaniora zeg maar. Op dat moment maak je eigenlijk al een heel bewuste keuze om later iets met muziek te doen. Je wordt ook streng geselecteerd om toegelaten te worden in zo’n school. Ikzelf volgde mijn kunsthumaniora in Belgrado, de hoofdstad van Servië.

Na mijn middelbaar ging ik naar het Conservatorium in Montenegro en werkte er mijn bachelor af bij de jonge pianist Bojan Martinovich. En toen… ja, toen kreeg mijn leven een romantische wending waardoor ik in België terecht gekomen ben. (glundert)

Laat me raden: je ontmoette de man van je leven.

Inderdaad, op een prachtig strand in Montenegro heb ik de man van mijn leven ontmoet in de lente van 2013. Mijn droom was om in Duitsland mijn master te doen, maar mijn partner overtuigde me om daarvoor naar België te komen. Ik koos voor Gent en voor Vitaly Samoshko als leerkracht, een fantastische Russische pianist en pedagoog.

Wat heb je  geleerd van Samoshko?

Om een muzikant te worden en om techniek steeds ten dienste te stellen van de muziek. Vroeger zag ik techniek als een apart gegeven, maar Samoshko leerde me om techniek en muzikaliteit tot één geheel te versmelten.

Hoe was je eerste ervaring met België?

Mijn start in België liep niet bepaald van een leien dakje. Ik was één week te laat om me in te schrijven in het conservatorium van Gent en dat kon op geen enkele manier nog rechtgezet worden. Daardoor moest ik dus echt letterlijk een jaar wachten om te studeren. Het was een jaar voor niks, waarbij ik ook nog eens om de 3 maanden naar mijn thuisland moest reizen om mijn visum geldig te houden. In die periode ben ik dan maar begonnen met Nederlands leren… Eerlijk gezegd, dat was voor mij een grote uitdaging. Ik vind dat een heel moeilijke taal (lacht), eigenlijk is Frans mijn lievelingstaal.

Hoe ervaar je het verschil in muzikale cultuur tussen Montenegro en Vlaanderen?

Naar mijn aanvoelen zijn veel zaken gelijklopend. Wel is het zo dat als je voor muziek kiest in het middelbaar (wat ik deed), de verwachtingen en eisen een stuk hoger liggen dan in Vlaanderen. Zo wordt er van je verwacht dat je deelneemt aan wedstrijden, soloconcerten geeft … best wel concurrentieel en ambitieus. Er worden ook heel veel nationale wedstrijden georganiseerd die de beste leerlingen van elke school met elkaar laten wedijveren. Zelf had ik een heel strenge leraar die technisch ontzettend veeleisend was. Ik heb uren en uren toonladders gestudeerd!

Je won verschillende muzikale prijzen voor je pianospel. Vertel! 

Vanaf mijn dertiende deed ik elk jaar één wedstrijd. Op mijn 22ste won ik op het Chopin Concours in Montenegro de 3de prijs. Een jaar later won ik samen met een collega een prijs voor beste pianoduo op een wedstrijd in Servië.

Heb je persoonlijke helden?

Zonder twijfel en op de eerste plaats: mijn ouders. Zij zijn geen muzikanten maar hebben mij met zoveel liefde, geduld en vertrouwen alle kansen gegeven. Mijn eerste pianoleerkracht is ook wel mijn persoonlijke held. Hij was gewoon alles: een goede pianist, muziekpedagoog, opvoeder …

Je bent ook onze nieuwe begeleidster op de academie. Heb je ervaring met begeleiden?

Ik hou er heel erg van. Vorig jaar begeleidde ik de directieklas in de academie van Roeselare. Als begeleider deed ik ook stage in het ballet van Vlaanderen. Daar heb ik veel geleerd: hoe je een zanger begeleidt, hoe een opera functioneert, alle achtergrondinfo van opera’s, hoe je talen uitspreekt … 

Welke zijn jouw vijf lievelingscomponisten en stukken?

Op één staat zonder twijfel Rachmaninov’s tweede en derde pianoconcerto in een uitvoering van Rachmaninov zelf. Op twee de eerste symfonie van Gustav Mahler met Bernstein als dirigent. Op drie de etudes opus 8 en 45 van Scriabin met Vitaly Samoshko aan de piano. Op vier de 32 sonates van Beethoven in een uitvoering van Barenboim. En op vijf alles van Chopin met pianist Arthur Rubinstein.

Heb je hobby’s?

Ik hou erg van squashen met mijn man. Lezen doe ik ook graag. En misschien nog het liefst van alles: zingen en mezelf begeleiden in popliedjes, Alicia Keys bijvoorbeeld.

Ochtendmens of avondmens?

Avondmens, ik ben creatiever ’s avonds.

Reiziger of thuisblijver?

Reiziger. Mijn favoriete bestemmingen zijn: Lissabon, Rome, Toscane en de Côte d’Azur.

Culinair of literair?

Beide, maar toch eerder culinair. Ik kook goed en eet heel graag.

Tchaikovsky of Bach?

Bach. Hij is de grootvader van de muziek, alles is met Bach begonnen.

Kamermuziek of solistisch?

Beide, moeilijk om te zeggen. Ik speel zelf nog. Leuk om te weten is dat ik sinds kort een duo vorm met Zoé (*). In de kerstvakantie gaan we samen oefenen!

Cultuurtip voor de leerlingen?

Een concert in Bozar vind ik echt een must. Voor mij blijft dat ook de best klinkende zaal in België.

Geduldig of vurig?

Schrijf maar op: geduldig (lacht). Vroeger was ik meer een vurig persoon maar ik heb geleerd om geduldig te zijn. Van nature zijn wij mediterrane mensen met veel temperament!

Warm of koud?

Warm. Heeft zeker met mijn voorkeur voor een warm klimaat te maken, maar ik ben ook een warm persoon.

Olijfolie of boter?

Olijfolie. Wij hebben een mediterrane keuken en olijfolie hoort daar nu eenmaal bij. Maar ik eet wel boter, hoor. Een goede Vlaamse steak bak ik altijd in de boter!




(*) Zoé Vanhellemont, leerkracht piano op MAAK